آیا با حس اینکه دیگر کار تمام شده و ما دیگر به یکدیگر تعلق داریم، دیگر نباید از احساسات و عشق گفت؟ دیگر همه چیز به اتمام رسیده است؟ چرا دیگر بعد از "مال هم شدن" دست از ابراز و اعتراف به احساساتمان بر می داریم؟ که واقعیت آن است که نیاز به نشان دادن و دیدن احساس ها همواره وجود دارد؛
؛11- اگر مال و آن یکدیگر شویم و مثلا "کار تمام شود"، باز هم هر روز بیشتر از روز قبل عاشقترت خواهم بود و زمزمه ها و راز و نیازهای عاشقانه را، عاشقانه در گوش گل نیلوفرم زمزمه خواهم کرد. هیچ چیز، هیچ گاه برای من "تمام" نمی شود
از کارهای کثیفی که یک انسان می تواند در یک بحث انجام دهد، استفاده از نقطه ضعف های طرف مقابل و یا استفاده از حساسیت های فرد مقابل برای ضربه زدن و پیروز شدن و یا حتی انتقام جویی ست؛
؛10- هیچ گاه و تحت هیچ شرایطی برای از نقطه ضعف ها و یا حساسیت های گلم بر ضد او در بحث استفاده نخواهم کرد چراکه این کار جز پراکندن بذر خشم و از دست رفتن آرامش و شادی، چیز دیگری در پی نخواهد داشت
؛8- من میبایستی در هر موقعیتی، تحت هر شرایطی، در مقابل هر فردی، در برابر هر اتفاقی، در هر شرایط مکانی و زمانی، حتی اگر گلم مرتکب اشتباهی شده بود، در مقابل دیگران از او با قدرت تمام و با قاطعیت کامل دفاع کنم و اجازه هیج گونه برخورد ناشایستی رو به دیگران بر علیه گل نیلوفرم ندهم
؛9- و به گونه ای با دیگران رفتار کنم که هیچ کس، اعم از افراد دور و یا نزدیک به خود اجازه ندهد در مقابل من یا در خفا پشت سر گل نیلوفرم صحبتی بر زبان بیاورد
از این پست میخواهم چند باید و نباید کوچک رو بنویسم، بایدها و نبایدهایی (یا بهتر بگم "انجام خواهم داد" و "انجام نخواهم داد" هایی) که وقتی تصمیم گرفتم شادی و آرامش رو به گل نیلوفرم تقدیم کنم، بران شدم که در زندگی آیندم به کار ببندمشون. شاید خیلی از این کارها کوچک و بی اهمیت باشه، اما شخصا فکر می کنم که عمل کردن به اونها می تونه در دوام شادی و آرامش یک زندگی مؤثر باشه و عدم پایبندی بهشون میتونه اثرات مخربی روی زندگی بگذاره؛
احتمالا بخش بزرگی از این کارها، نشأت گرفته از زندگی شخصی و مشاهدات شخصی منه اما بخش دیگری از این بایدها و نبایدها، برداشت و نتیجه گیری منطقی در تفکرات خودم و صحبت با گل نیلوفرم است.؛
عمل کردن به این کارها شاید در وحله اول ساده باشه، که اگر از اول بهشون عمل بشه تا در پوست و خون آدم نهادینه بشه همینطور هم خواهد بود، اما نکته اساسی و حیاتی اینجاست که بشه در مواقع حساس و بحرانی به این بایدها و نبایدها پایبند بود و بهشون عمل کردکه اگر بتوان به این درجه از التزام عملی به این کارهای ساده رسید، آنوقت میتوان ادامه راه را با شادی بیشتری طی کرد؛
و امیدوارم بتوانم با عمل به این کارها، گل خنده و شادی و آرامش رو در وجود بی همتای نیلوفرم جاودان کنم؛
و اما باید ها و نباید ها
؛1- همیشه و در همه حال و شرایط نوای عشق رو در گوش گل نیلوفرم زمزمه خواهم کرد
؛2- هیج وقت از ابراز احساسم به گلم جلوگیری نخواهم کرد
؛3- هیچ گاه گلم رو با الفاظ غیر احترام آمیز خطاب نخواهم کرد
؛4- همواره برای بیان منظور خود از ادبیات والا و در شأن خود و نیلوفرم استفاده می کنم
؛5- اعتقاد عمیقی در درونم دارم که اصولا بلند حرف زدن و بالاخص داد کشیدن موجب بهتر شنیدن طرف مقابل نمی شود
؛6- هیچ گاه گلم را بخاطر رفتار نادرست دیگران محکوم نمی کنم
؛7- هیچ لزومی ندارد که گلم پاسخگوی رفتار نادرست دیگران باشد
گفته بودم که ایستاده ام و خواهم استاد، تا بی نهایت بی نهایت، تا آخر آخر، محکم و ثابت و عاشقانه
من دوستدار روی خوش و موی دلکشمدر عاشقی گریز نباشد ز ساز و سوزمن آدم بهشتی ام اما درین سفربخت ار مدد دهد که کشم رخت ازین دیارشیراز معدن لب لعلست و کان حسناز بس که چشم مست در این شهر دیده ایمگفتی ز سر عهد ازل نکته ای بگوحافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
مدهوش چشم مست و می صاف بیغشماستاده ام چو شمع مترسان ز آتشمحالی اسیر عشق جوانان مهوشمگیسوی حور گرد فشاند ز مفرشممن جوهری مفلسم ایرا مشوشمحقا که می نمی خورم اکنون و سرخوشمآنگه بگویمت که دو پیمانه درکشمآیینه ای ندارم از آن آه می کشم
از دوستان و عزیزانی که به هر تحوی به این وبلاگ وارد میشوند، به شدت و دوستانه تقاضا میکنم از دادن کامنت و تبادل لینک بر حذر باشند. اینجا یک پایگاه خصوصی است. برای من و گلم. لطفا اگرهم وارد می شوید، به گونه ای قدم بردارید که چینی نازک تنهایی من و گل نیلوفرم ترک برندارد. بگذارید در این دنیای بزرگ و شلوغ، ما هم یک گوشه دنجی برای خودمان داشته باشیم. ممنون
اینجا را برای کسی می سازم که در روزهای نومیدی و سردی و تاریکی، امیدی شد بر درونم، گرما شد برای سرمای درونم، نوری شد بر پیکره بی روحم و نفسی شد روح بخش برای ادامه که پیش از او، ادامه ای نبود؛ یا اگر هم بود، بود و نبودش فرقی باهم نداشتند. که اگر بود، سیاه بود و بی نور، که اگر بود ادامه نبود، سکون بود و بی حرکتی، روزمرگی بود و کسالت، رفت و آمد بود و یکنواختی و تنبلی و زندگی بی روح. نگاهم به آسمان بود، که آخر می توانم نوری بر زندگیم بتابانم؟ که نوری تابید عطری در زندگیم پیچید برقی درونم را روشن کرد شادیی در دلم جاری شد نفسی بر کشیدم که ممد حیاتم شد و مفرح ذات خورشید آسمان روزم شد و ماه شب های تیره ام، که دیگر تیره نبودند آرامشی بر من بارش گرفت، که سرچشمه ای داشت فرادنیوی و چیزی درونم ترک برداشت چیزی درونم شکست چیزی درونم به دنیا آمد و پای دلم زنجیر شد به آن تعارف خداوند به زمینیان خرد و نیلوفر آمد به دل این زمینی خرد و من اینجا هستم برای گفتن دل نوشته های خود به همه وجودم، گل نیلوفرم.
